برگه جزئیات وبلاگ

blog-image
  • بلوچستان
  • فرهنگ
  • بریس
  • سوزندوزی
  • هنر
  • بلوچ
  • توانمندسازی

بلوچستان: سیمای فراموش شده

  • محمد مودی
  • 1402/11/09
  • 0 دیدگاه

در دل پهناورترین استان ایران، سیستان و بلوچستان، زیبایی‌های بکر و فرهنگی غنی نهفته است. این سرزمین، که با طبیعتی چشم‌نواز و مناظری خیره‌کننده همراه است، خانه‌ی اقوامی است که سالیان دراز است به داستان‌ها، موسیقی، رقص‌ها و هنرهای دستی خود می‌بالند. تپه‌های مرمرین، دریاچه‌های آرام و کویرهای بی‌پایان، همگی قسمتی از جلوه‌های این سرزمین افسونگر هستند. استانی که تا سواحل دریای عمان کشیده شده و دروازه ای است به آبهای آزاد. همچنین موقعیت جغرافیایی این استان پهناور و داشتن مرز مشترک با دو کشور همسایه موقعیت استراتژیکی دارد.


اما، در زیر این زیبایی‌های بی‌انتها و موقعیت های اقتصادی، فرهنگی عمیق و ریشه‌دار در حال مبارزه است. مبارزه‌ای با فقر و خشکسالی‌هایی که چون سایه‌ای تیره بر زندگی و سنت‌های این مردم سنگینی می‌کند. این شرایط سخت، میراث فرهنگی را تحت فشار قرار داده و رویای گذشته‌ای روشن را به چالش می‌کشد.  با گذشت زمان، این فرهنگ باستانی و زیبا، گویی در مه فراموشی می‌غلتد. جوانان، که زیر بار مشکلات روزافزون و جریان‌های فرهنگی مدرن قرار دارند، به ندرت با این گنجینه‌های فرهنگی آشنا هستند. این دور شدن، نه تنها برای این خطه که برای کل جهان، یعنی از دست دادن بخشی از یادگار فرهنگ بشریت.

شرایطی که مردم را وادار به ترک وطن و مهاجرت می کند. مردمی با فرهنگ غنی، به ناچار باید احساس تعلق خود به خانه را رها کنند و به دل ناشناخته ها سفر کنند. مهاجرت، نقشی عمیق و بی‌بدیل در بافته‌ی زندگی انسان می‌بافد. مردمان سیستان و بلوچستان، که روزی از خاک خود به جاهای دیگر کوچ کرده‌اند، همواره در زمره شهروندانی قرار گرفته‌اند که گویی مدال درجه دومی بر سینه دارند. این حکایت تلخ، نه تنها زخم نامرئی مهاجرت را ژرف‌تر می‌کند، بلکه بذر ناامیدی و گسست از حس تعلق را در دل‌ها می‌کارد. این گسستن‌ها و دورافتادگی‌ها، چون زنجیری سنگین، نه فقط بر روح و روان مهاجران، که بر کل کشور و منطقه سایه افکنده و به آن‌ها آسیب می‌رساند.